Doom Oyunları Tarihçesi

Bir numara şahıs nişancı (FPS) çeşidinin doğuşunda ve popülerlik kazanmasında en kıymetli firmalardan birisidir id Software. Wolfenstein 3D ile başlayan süreçte firmanın kıymetli bir başka markası da Doom oldu. 1993’te başlayan seri, 2016’daki yeni Doom oyunu ile hikâyeyi tekrar başlattı. Artık de Doom Eternal ile Dünya’ya dönüp Cehennem’in istilacı güçlerini alt etmeye çalışıyoruz.

Dedik ki, hazır Eternal gelmişken ve tekrar Doom moduna girmişken serinin evveliyatında neler olmuş, bir göz atalım. Doom Wiki Fandom sahifesi başta olmak üzere ilgili makalelere şöyle süratlice bir göz gezdirip, hazırlanan görüntüleri izleyip Doom oyunlarının bir özetini çıkardık. O devir buyurun Doom’un 27 yıllık hikayesine:

Doom (1993)

Serinin başlangıcı oldukça ses getiren bir oyunla olmuştu. Devrin teknolojisi düşünüldüğünde ileri seviye bir oyun olarak nitelendirilebilirdi. Müzikleri pek şirindi. Hikayesi de ilgi çekmişti. Sonuçta muazzam bir popülerlik yakaladı. Oyun o kadar ilgi çekti ki, Wisconsin Üniversitesi’nin ağını çökertmeyi başardı, yerküre umumunda de ofis performansını önemli bir biçimde düşürmekle itham edildi, velev kimi konumlarda yasaklandı bile.

Bu oyunun gerisindeki isimlere ve sonraki devirlerde imza attıkları işlere bakınca bu muvaffakiyetin aslında tesadüf sayılamayacağını söyleyebiliriz. American McGee, John Romero ve John Carmack üzere isimlerden oluşan bir takımdan bahsediyoruz sonuç olarak.

Evet oyunda ne anlatılıyordu? İsimsiz ‘Space Marine’ olarak (işte bu er, sonradan efsaneleşen Doomguy’ımız oluyor ki kendisinin Doom Marine yahut Doom Slayer olarak isimlendirildiğini da görüyoruz) işlerin aykırı gittiği bir deney sonucunda uzay üssümüzü işgal eden iblislerin haklıyor, geldikleri yana geri postalıyorduk. İşte bu türlü tek cümlede özetlenebilecek kadar yalın bir hikayesi vardı. Fakat sonrasında dallanıp budaklandı, detaylarını da öğrenmiş olduk.

Hikayemizde kilit noktada bulunan bir şirket UAC (Union Aerospace Corporation). 2015 yılında Thomas Kelliher tarafından kurulan bu mega şirketin hem Yerküre ve Ay’da hem de Mars ve iki uydusu Phobos ile Deimos’ta faaliyetleri bulunuyor. (Esasında sair gezegenlerde de faaliyetleri laf konusu lakin oyunumuzun hikayesi oralara kadar uzanmış değil) Mars’ın, bu şirketin ana üssü olduğunu söylemek mümkün.

Hikayeler, Mars’taki üsse Phobos’tan gelen bir ileti ile başlıyor. Iletide, bir akın yapıldığı ve takviyeye muhtaçlık duyulduğu belirtiliyor. Zıt giden bir ışınlanma deneyi sonucunda iblislerin işgali başlamış. Hadise konumuna giden birlikteki erler ya katlediliyor ya da onlar da iblise dönüşüyorlar. Bir tek isimsiz erimiz ‘space marine’ kalıyor. Sonrasında da aldığı yeni talimatlar doğrultusunda paklığa girişiyor; Phobos ve Deimos’ta önüne çıkan iblisleri haklayıp aldığı emre alanına getirmeye çalışıyor. Bu arada Deimos’un artık Cehennem’in yanıbaşına ışınlanmış olduğunu da fark ediyoruz. Buradaki işimiz bittiğinde Dünya’ya ışınlanabileceğimiz bir geçit keşfediyoruz. İblislerin, Dünya’yı işgalini engellemeye çalışsak da başarılı olamıyoruz.
Bu esnada, bir gayrı er de UAC’ın Mars üssündeki iblis işgalini sona erdiriyor ve Dünya’ya dönüş buyruğu alıyor. Mars’ta hayatta kalan tek kişi kendisi. Yerküreye döndüğünde, iblislerin Dünya’yı işgal ettiğini görüyor.

İşte 2. oyunun başladığı kısım da burası, Dünya’nın işgali meydana geliyor…


Doom II

İsimsiz erimiz, Dünya’daki işgali sona erdirmek için tam gaz bir uğraşa atılır. Sonrasında da iblis tehdidinin kalbine kadar iner.

Dünya’nın işgali sırasında UAC idaresi de öldürülmüştür. Yeni bir idare şirketi devralır. Bilinmeyen saklı bir ormanlık meydanda ve Jüpiter’in uydularından birisinde yeni üsler kurar. İsimsiz erimiz bu sefer de Jupiter’in uydusundaki üsse masraf, orada hayatta kalan son er olur, tekrar iblisleri haklar vs. Anlayacağınız tarih tekerrürden ibarettir dedirten bir maceranın ortasında kalırız bir sefer daha. Tekrar karşıt giden bir çalışma, tekrar açılmaması gereken kapıların açılması, tekrar Cehennem ordularının o kapıdan geçip işgale başlaması… UAC üsleri karantina altına alınıp radyoaktif bombardımana tutulur. Ancak Mother Demon ölmez, öteki iblisleri de geri getirir, hem de daha güçlü ve daha ölümcül bir halde.

Doom 64’teki hikâye de bu oluyor işte. Radyoaktif hücumdan evvel hizmetten çekilen Doom Marine, yeniden hizmete döner. Daha evvel temizleyemediği üslerde iblislerin kökünü kazır. Yetmez, Cehennem’den bir daha bu türlü bir tehdit gelmemesi, yeni bir Mother Demon türememesi için Cehennem’de kalmaya karar verir.

Doom III

Tekrar bir deney (yahu yapmayın şu deneyleri, başımıza bela açıp duruyorsunuz!), tekrar bütün üssün işgale uğraması, tekrar bir birlik askerin üssü temizlemek için gönderilmesi ve tekrar ekipten sırf bir askerin hayatta kalması. Gerisini kestirim edebiliyoruz artık değil mi 🙂

Bu oyunla birlikte Doom kozmosunun hikayesinde kimi kıymetli detayları da öğreniyorduk. Mars’ta ileri bir medeniyetin yaşamakta olduğu, sonrasında Dünya’ya geldikleri, bütün bu ışınlanma teknolojilerinin ve gayri ileri teknolojilerinin onlardan miras kaldığı, bu ışınlanma kapılarının yarattığı tehlikeyi görüp kapıları mühürledikleri, lakin bizim ne yapıp edip o kapıları açmayı ve iblisleri başımıza bela etmeyi başardığımızı öğreniyoruz.

Ve 2016 yılındaki yeni Doom ile birlikte seriyi de yeniliyoruz…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.